Իրավագիտակցությունը և կապիտալիստական պառլամենտարիզմը

Ընտրություններում կապիտալիստների ներկայացուցիչները խոստանում են տալիս բոլոր տեսակի որոշումների, որտեղ հաշվի կառնվեն աշխատավոր ժողովրդի մեծամասնության շահերը, բայց գալով իշխանության՝ նրանք անմիջապես մոռանում են իրենց խոստումների մասին:

Յուրաքանչյուր պատմական ժամանակ և յուրաքանչյուր սոցիալ-տնտեսական համակարգում գոյություն ունի կոլեկտիվ իրավագիտակցության պատկերացում, թե ինչն է ճիշտ և ինչը՝ ոչ, ինչպես պետք է լինի և ինչպես չպետք է լինի: Դատելով Հայաստանում քաղաքական իրավիճակի զարգացումից՝ կարելի է ասել, որ կապիտալիստական պառլամենտարիզմը դեֆորմացրել է բազմաթիվ քաղաքացիների իրավագիտակցությունը:

Այսպիսով, շատ կապիտալիստական երկրներում կապիտալիստների իշխող դասերը օգտագործում են բնակչությանը խաբելու մեթոդը՝ հակաժողովրդական քաղաքականություն վարելու և միևնույն ժամանակ իշխանությունը պահպանելու համար:

Սովորաբար գործը տեղի է ունենում այսպես կոչված ընտրությունների միջոցով, ընտրություններում կապիտալիստների ներկայացուցիչները խոստանում են տալիս բոլոր տեսակի որոշումների, որտեղ հաշվի կառնվեն աշխատավոր ժողովրդի մեծամասնության շահերը, բայց գալով իշխանության՝ նրանք անմիջապես մոռանում են իրենց խոստումների մասին և սկսում են վարել իրենց խոստումներին ճիշտ հակառակ քաղաքականություն՝ գործելով իշխող կապիտալիստական փոքրամասնության շահերից ելնելով: Սա, բնականաբար, հանգեցնում է ժողովրդի վրդովմունքին, քանի որ իրավագիտակցությունը թելադրում է, որ այդպես վարվելը ճիշտ չէ, ճիշտ չէ, որ իշխանությունները մոլորեցնեն մարդկանց և խաբեն ժողովրդին: Եվ հետո, որպեսզի շարունակեն իշխել և հանգստացնել ժողովրդական վրդովմունքը, կապիտլիստները կազմակերպում են հերթական ընտրությունները: Որտեղ ի հայտ են գալիս նոր քաղաքական գործիչներ, որոնք կրկին երկնային մանանա են խոստանում ժողովրդին, հետո գալիս են իշխանության, կրկին բոլորը մոռանում են ու սկսում են իրենց խոստումներին հակառակ քաղաքականություն վարել: Եվ այսպես շարունակվում է ամեն ինչ պարբերական շրջանով, քանի դեռ մի սերունդը չի փոխարինում մյուսին, և արդյունքում ժողովուրդը մոռանում է, որ իրեն քցել են, օգտագործել ու հիմարի տեղ են դրել: Ստախոս քաղաքական գործիչներն էլ իրենց ձևով շարունակում են հարուստ բարեկեցիկ ապրել՝ առանց որևէ պատասխանատվություն կրելու:

Հայաստանի իշխող դասը՝ Փաշինյանի գլխավորությամբ, արևմուտքից պատճենեց պառլամենտարիզմի այս մոդելը, բայց մեծ սխալով։ Ինչպես հայտնի է Փաշինյանը 2018-ին, 2021-ին ժողովրդին ինչ ասես խոստացել էր, ընդհուպ մինչև այն, որ նա կախարդական փայտիկ ունի, որը կլուծի բոլոր խնդիրները: Եկավ իշխանության, ընդունեց կառավարության գործունեության ծրագիրը և անմիջապես մոռացավ իր բոլոր խոստումների և իր իսկ ընդունած կառավարության ծրագրի մասին, այսինքն՝ կատարեց հերթական պետական հանցագործությունը: Բացի այդ, Փաշինյանի հանցավոր խումբը սկսել էր իր խոստումների և կառավարության ծրագրին հակառակ քաղաքականություն վարել:

Հետո պարզվեց, որ Հայաստանի կապիտալիստական Սահմանադրությունը չի նախատեսում ստախոս կառավարիչներին իշխանությունից հեռացնելու մեխանիզմներ, որոնք չեն իրականացնում իրենց իսկ ընդունած ծրագիրը:

Հիմա Հայաստանի չմո իշխանությունները հերթական ընտրություններն են անցկացնում, ինչպես նախատեսված է կապիտալիստական պառլամենտարիզմի ժամանակ: Սակայն Փաշինյանի սխալն այն է, որ նա արդեն կոտրված քարտ է, նա արդեն օգտագործված պահպանակ է, կապիտալիստական պառլամենտարիզմի կանոնների համաձայն՝ պետք է հայտնվի նոր դեմք, որը կսկսի կրկին խաբել ժողովրդին իր խոստումներով: Հայաստանի քաղաքացիների իրավագիտակցությունը պետք է բարձր մակարդակի վրա լինի, ճիշտ չէ, որ կառավարությունը, որը խաբել է ժողովրդին, իր իսկ ընդունած կառավարության ծրագիրը չկատարելով, նորից գա իշխանության։